Hoop is uitgestelde teleurstelling

De coronacrisis maakt extra duidelijk dat de juiste maatregelen, verstandige keuzes, bepalend zijn om vereiste resultaten voor elkaar te krijgen. Terecht verwachten we leiderschap, duidelijke communicatie en een helder plan: zo gaan we het doen en op deze manier krijgen we het voor elkaar.

Nagenoeg iedereen is ervan doordrongen dat het menens is. Het moet om leed en maatschappelijke schade zo veel mogelijk te beperken. Wie het nog niet doorheeft moet desnoods met dwang worden gecorrigeerd.

Ik ben van mening dat deze crisis ons meerdere wijze lessen leert.

Belangrijk is dat we moeten snappen dat enkel de juiste acties effect zullen hebben. Dit kan niet met ‘hoop’ of het zusje van hoop ‘geloof”. Het kan ook niet met broertje ‘geluk’.

‘Ik hoop dat het wel goed gaat komen, laten we er maar het beste van hopen.’

‘We moeten vooral het geloof hebben en houden, er in blijven geloven dat het goed gaat komen.’

‘Je moet gewoon geluk hebben dat het jou niet raakt.’

Wie deze benaderingen aanhangt plaatst het werken en meedoen aan oplossingen buiten zichzelf. Het overkomt je en het is vooral afwachten of en wanneer het overwaait. Dit staat in contrast met een weloverwogen plan, het plan zorgvuldig uitvoeren en waar nodig bijsturen, het plan waar jij een rol in hebt.

Een ander cruciaal punt is de communicatie. Iedereen moet de marsroute snappen … maar dan ook echt. Alleen dan ga je je er ook aan houden. In de coronacrisis zijn maatregelen op 23 maart 2020 aangescherpt. Reden voor de aanscherping is dat instructies met betrekking tot groepsvorming door een groot aantal mensen wordt genegeerd. Of dat uit naïviteit is, onverschilligheid of welke reden dan ook … het moet duidelijk zijn dat juist dat afwijken een probleem is, het werkt contraproductief. Terecht grijpt de overheid in om, waar nodig met dwang, ervoor te zorgen dat de situatie zo goed mogelijk wordt gemanaged.

Het deel managen heeft betrekking op uitvoering. Wie doet wat, de zorg, veiligheidsregio’s, vele diensten die een cruciale rol vervullen ook de support geven, die in staat stellen hun werk goed te doen. Dat is regelen, organiseren, sturen, doen. Dat gebeurt … en goed. Super!

We zijn in hypermode. Er is urgentie. In de coronacrisis is dit evident. We moeten snappen dat zonder urgentie ieder plan eigenlijk slappe hap is. Als het geen haast heeft is het niet belangrijk met als gevolg dat het vooral een kwestie van er mee bezig zijn wordt.

Een crisis brengt focus: dit moet nu worden gedaan, dit zijn de redenen en zo gaan we het doen. Stop met ‘Ja maar …’. Hierbij is leiderschap cruciaal om het plan uit te voeren. 

Plaats deze lessen eens in jouw dagelijkse praktijk anders dan het corona gebeuren.

Binnen mijn vakgebied bouwkwaliteit hebben we bijvoorbeeld met de invoering van de Wet Kwaliteitsborging voor het bouwen te maken maar er zijn ook andere thema’s zoals de aanpak brandgevaarlijke gevels of de breedplaatvloerenkwestie. Dit zijn allemaal zaken die vaak al jaren spelen, stroef lopen en waarbij concrete resultaten, wees eerlijk, uitblijven. Waarom is dat toch? Heb je een crisis nodig om mensen ervan te doordringen dat iets ook echt nodig is? Nee natuurlijk niet.

Ik ben van mening dat het stroef lopen in veel gevallen wordt veroorzaakt door gebrek aan leiderschap, gebrek aan urgentie, het ontbreken van een duidelijk plan, onvoldoende heldere communicatie, te veel ‘We zijn er mee bezig’, ‘Ja maar …’, gebrek aan regie, gebrekkig managen. Het is nagenoeg standaard vooral heel erg lastig en dat het niet snel genoeg gaat ligt echt niet aan de mensen die hier dagelijks mee bezig zijn hoor, dat ligt altijd aan iemand anders, bijvoorbeeld aan jou. Snap dat toch!

Tja … ik geloof er niets van en hoop u ook niet.

Be safe en doe verstandige dingen.